'नेपाल, त्यहाँ कहीँ कतै केही नमिलेकै छ' भन्छ जोशी

शैलेन्द्र साकार

अमेरिकामा बसेर देश बिर्सेको जोशी

बियरको नशाबाट एक्कासि

यथार्थमा हाम्फाल्छ

र बर्बराउँछ-

के मेरो देशको कुरा गरेको ?

मलाई थाहा पनि छैन सम्पूर्ण कुरा

कैयौँ कुरा त बिर्सी पनि सकेँ

तर मलाई लाग्छ

त्यो देश संसारको

सबभन्दा ठूलो पागलखाना हो या चिडियाखाना

कि पुरानो सङ्ग्रहालय

त्यहाँ कहीँ कतै केही नमिलेकै छ-

भन्छ जोशी

म कसैलाई दोष दिन सक्तिनँ।

जनता- ती सीधासादा र गरिब छन्

नेता- ती धूर्त र बेइमान छन् अरू देशका झैँ

व्यवस्था- त्यो पनि चाहेकै पाएका छन्

तर किन केही हुन नसकेको त्यहाँ

तर किन नेपालीले गर्व गरेर

म यो देशको नागरिक हुँ भनेर भन्न नसकेको ?

मलाई नेपाल फर्कने कुरा सम्झ्यो कि

नाडी फत्रक्क गलेर आउँछ

नसाहरू थाक्छन्

र अपरिचित त्रासले म काम्न थाल्छु

मलाई थाहा छैन मलाई किन त्यो हुन्छ -

यही देशमा पनि मैले के पो पाएको छु र ?

कुनचाहिँ उपलब्धि हात पारेको छु र ?

के कति सम्पत्ति या समृद्धि कमाएको छु र ?

तर मलाई देश फर्कन पटक्कै मन छैन ।

त्यो देश जहाँ म जन्मेँ

त्यहाँ कहीँ कतै केही नमिलेकै छ

जुन दिन त्यो खोजी होला

अङ्कल !

तपाईँ र म सँगै देश फर्कौला

भन्छ जोशी ।